Ubezpieczenie ładunku CARGO

Ubezpieczenie CARGO zapewnia ochronę przewożonego ładunku od momentu opuszczenia przez niego miejsca nadania do chwili dostarczenia do miejsca przeznaczenia, w tym również podczas załadunków, rozładunków i składowania. Ubezpieczenie jest oferowane wylacznie dla obslugi ladunkow ktore sa realizowane przez spedytora. Ubezpieczenie Cargo nie jest oferowane samodzielnie lecz wylacznie jako element realizowanej uslugi spedycyjnej. Podstawowe ubezpieczenie wynikające z OC Spedytora lub OC Przewoźnika, chronią towar tylko i wyłącznie od szkód powstałych z winy spedytora lub przewoźnika. Taka forma ubezpieczenia nie zapewnia dostatecznej ochrony, gdyż nie obejmuje wszystkich ryzyk wynikających z tytułu: ryzyk losowych, naturalnych właściwości towaru, kradzieży i napaści, awarii wspólnej, itp. Wartość ubezpieczonego towaru, zgodnie z życzeniem Klienta, możemy powiększyć o koszty: transportu, ubezpieczenia, cła, podatku VAT oraz 10% zryczałtowanej marży handlowej. Zapewniamy Państwu zgłoszenie towaru do ubezpieczenia na Państwa życzenie, przy przyjęciu zlecenia spedycyjnego, prowadzenie w imieniu Klienta lub pomoc przy prowadzeniu postępowania likwidacyjnego, szybką wypłatę odszkodowania. Zgodnie z §10, punkt 10.1. OPWS 2010 Spedytor dokonuje ubezpieczenia cargo jedynie wówczas, gdy otrzyma wyraźne w tym względzie pisemne zlecenie. Podanie w zleceniu wartości towaru nie oznacza udzielenia spedytorowi zlecenia na zaaranżowanie ubezpieczenia cargo. Warto pamiętać, że zgodnie z §10, punkt 10.2. OPWS 2010, jeśli spedytor oferuje zleceniodawcy ubezpieczenie cargo lub zawiera je w jego imieniu i na jego koszt jest zobowiązany udostępnić warunki ubezpieczenia.

Franszyza integralna jest to kwota wskazana w Umowie Generalnej, do wysokości której ubezpieczyciel nie ponosi odpowiedzialności, o ile wartość szkody nie przekroczy tej kwoty, która wynosi USD 300.

Z umowy ubezpieczenia CARGO wyłączone są nastepujące ładunki / Wylaczone-ladunki-z-umowy-ubezpieczenia-Cargo /

Wyżej wymienione wyłączone ładunki mogą zostać przyjęte do ubezpieczenia za uprzednią zgodą ubezpieczyciela na odrebnie uzgodnionych warunkach.

Mienie przesiedlenia jest wyłączone z umowy ubezpieczenia CARGO i ewentualnie może zostać przyjęte do ubezpieczenia za uprzednią zgodą ubezpieczyciela i na odrębnie uzgodnionych warunkach ubezpieczeniowych wg klauzuli ICC “B” oraz klauzuli TPND / Instytutowa Klauzula o Kradzieży i Niedostarczeniu /.

Instututowe Klauzule Ładunkowe  / Institute Cargo Clauses / – angielskie warunki ubezpieczeniowe o ponad dwustuletniej tradycji ubezpieczeniowej powszechnie przyjęte w międzynarodowych ubezpieczeniach ładunkowych. Od zastosowanego zestawu klauzul zależy zakres ochrony ubezpieczeniowej. Instytutowe Klauzule Ładunkowe mają charakter uniwersalny, ponieważ można je zastosować do większości rodzajów ładunków i różnych środków transportu. Pierwotnie były przeznaczone do obsługi ubezpieczeniowej transportów morskich – dlatego dla przewozów kolejowych i drogowych stosuje się treść klauzul z pominięciem postanowień nie znajdujących zastosowania dla przewozów tymi środkami transportu. Najszerszy z możliwych zakres ochrony ubezpieczeniowej, oparty na zasadzie „all risks” oferowany jest przez: Instytutowe Klauzule Ładunkowe (A) 1/1/82 (Institute Cargo Clauses (A) 1/1/82). Zestawy klauzul oznaczone literami B i C oferują ograniczoną ochronę ubezpieczeniową do wymienionych rodzajów ryzyk. W styczniu 2009 roku opublikowane zostały Instytutowe Klauzule Ładunkowe (A), (B) i (C) 1.1.09, Instytutowe Klauzule Wojenne (ładunkowe) 1.1.09 oraz Instytutowe Klauzule Strajkowe (ładunkowe) 1.1.09. Wprowadzone zmiany w stosunku do poprzedniego zestawu klauzul, obejmują uwspółcześnienie języka, doprecyzowanie zapisów budzących powszechne kontrowersje, a także bardziej jednoznaczne zapewnienie ochrony ubezpieczonemu nie mającemu wpływu np. na wybór statku lub zmianę podróży.

Lista krajow podwyzszonego ryzyka dostepna na stronie http://watch.exclusive-analysis.com/jccwatchlist.html

 

Awaria wspólna zachodzi w sytuacji gdy w obliczu zagrozenia przewoznik morski / armator decyzja kapitana statku podejmuje działania związane z poświęceniem części ładunku lub statku albo o swiadomym poniesieniu nadzwyczajnych wydatków / kosztów w celu uratowania przed grożącym niebezpieczeństwem całości mienia zaangażowanego w wyprawie morskiej. Ma ona charakter ubezpieczenia wzajemnego. Straty i wydatki dotyczące awarii wspólnej obciążają proporcjonalnie zaangażowane w nią strony: statek, ładunek, kwotę netto frachtu – a więc wszystkie te podmioty, w których interesie leży powodzenie rejsu. Koszty te następnie są mu zwracane przez właścicieli ładunków znajdujących się na statku, proporcjonalnie do wartości każdego ładunku, jaką reprezentuje on w chwili dostarczenia do portu przeznaczenia. Część wspomnianych kosztów przypada oczywiście na samego przewoźnika morskiego proporcjonalnie do wartości statku w chwili zakończenia wyładunku ostatniej partii towaru. Środki wydatkowane przez przewoźnika morskiego poniesione dla wspólnego dobra, które następnie zaliczone zostały do wydatków awarii wspólnej, podlegają refundacji armatorowi przez właścicieli poszczególnych ładunków. Są to tak zwane udziały ładunków w awarii wspólnej.

Rozliczeniem awarii wspólnej zajmuje się wyznaczony dyspaszer. Aby zagwarantować, że wszystkie strony będą uczestniczyć w rozliczeniu awarii wspólnej, właściciele ładunku zostaną zobowiązani do podpisania “bonu awaryjnego” oraz zabezpieczenia finansowego określonego jako odpowiedni procent wartości i kosztu frachtu. Prawnie opisuje ją kodeks morski, zaś warunki szczegółowe winny być zawarte w umowie przewozu morskiego. Narzędziem określania zakresu awarii wspólnej są tzw. Reguły Yorku-Antwerpii.

Co oferuje ubezpieczenie ładunku

Awaria wspólna rozliczana jest na warunkach narzuconych właścicielom ładunku w umowie frachtowej. Gestorzy ładunków nie mają wcale lub mają nikły wpływ na warunki umowy przewozu morskiego. W konsekwencji przewoźnik morski całkowicie samodzielnie decyduje o tym, który dyspaszer dokona rozliczenia awarii wspólnej, w jakiej walucie oraz zgodnie z jakim prawem oraz którymi Regułami Jorku i Antwerpii (to znaczy: z którego roku).

Warunki, na jakich ubezpieczane są ładunki w transporcie morskim – Instytutowe Klauzule Ładunkowe (A), (B), (C) 1/1/82 oraz tak zwane klauzule branżowe (przeznaczone dla ubezpieczenia określonych rodzajów ładunków) – mają na celu złagodzenie negatywnych dla właścicieli ładunków skutków, które mogą wynikać z arbitralnych decyzji armatorów statków.

Klauzule te zawierają postanowienie – klauzulę (nr 2) o awarii wspólnej w identycznym brzmieniu dla każdego z wymienionych powyżej kompletów klauzul instytutowych – na mocy którego ubezpieczeniem objęte są udziały ładunku w awarii wspólnej i ratownictwie, rozliczone lub ustalone zgodnie z umową frachtową i/lub właściwym prawem i praktyką, poniesione w celu uniknięcia lub w związku z uniknięciem szkody z jakiejkolwiek przyczyny, z wyjątkiem przyczyn wyłączonych w umowie ubezpieczenia. Bez względu więc na zakres pokrycia przewidziany w klauzuli ryzyk ubezpieczenie udziałów w awarii wspólnej oraz kosztach ratownictwa jest zawsze ubezpieczeniem w zakresie pełnym, czyli od wszystkich ryzyk (all risks), ograniczonym jedynie wyłączeniami z ochrony wyszczególnionymi w umowie ubezpieczenia. Jest to niejako dodatkowe ubezpieczenie – niezależne od szkody w samej substancji ładunku – kryjące się w standardowych warunkach Instytutowych Klauzul Ładunkowych.