Incoterms®2010

Incoterms®2010 to wykladnia miedzynarodowych formul handlowych powszechnie stosowanych w handlu zagranicznym, ktore reguluja podzial kosztow , obowiazkow i ryzyka, zwiazanych z dostawa towaru pomiedzy sprzedajacym a kupujacym.

Reguły Incoterms® są standardowo umieszczane w umowach handlowych na całym świecie tak by zdefiniować podział odpowiedzialności za dostawę towarów pomiędzy dostawcą a nabywcą towarów. Cieszące się światową akceptacją reguły wprowadzają ład w różniących się znacząco systemach prawa gospodarczego różnych krajów.

W praktyce handlu zagranicznego wzajemne zobowiązania eksportera i importera ujmowane są w skrótowe formuły, z których wynika podział kosztów, obowiązków i ryzyka dostawy towaru między stronami zawierającymi kontrakt.

Przez wprowadzenie w kontraktach odniesień do jednej z reguł Incoterms ICC, kupujący oraz sprzedający zmniejszają ryzyka niepewności obecne we wszystkich transakcjach międzynarodowych: związane z praktykami handlowymi oraz odmiennymi interpretacjami w różnych krajach. Określają swoje stosowne obowiązki i zobowiązania w ramach procesu dostawy zamówień, a także niezbędną dokumentację, którą sprzedawca musi dostarczyć. Również INCOTERMS, nawet jeżeli są tylko opcją, należy traktować jako standardowe klauzule, które pozwolą zapobiec sporom przez wprowadzenie jasnego podziału między kupującego i sprzedającego:

  • opłat
  • ryzyk

INCOTERMS rozstrzygają kwestię przeniesienia ryzyk związanych z przeniesieniem własności. Ta ostatnia kwestia pozostaje pod kontrolą prawa, któremu podlega kontrakt. Dokładnie rzecz ujmując, Incoterms wyjaśniają następujące kwestie:

  • Ustalenie punktu krytycznego przeniesienia ryzyk ze sprzedającego na kupującego w trakcie procesu transportu towaru (utraty, uszkodzenia lub kradzieży towaru), co pozwala stronie odpowiedzialnej za te ryzyka na wydawanie własnych dyspozycji, szczególnie w zakresie ubezpieczenia.
  • Wskazanie, która strona – sprzedający czy kupujący – ma obowiązek ubezpieczenia kontraktu spedycyjnego.
  • Podzielenie pomiędzy dwie strony kosztów opłat logistycznych i administracyjnych na różnych etapach procesu.
  • Określenie strony odpowiedzialnej za czynności związane z pakowaniem, oznaczeniem, obsługą, ładunkiem i rozładunkiem towaru, napełnianiem i opróżnianiem kontenerów oraz procedurami kontrolnymi.
  • Ustalenie indywidualnych zobowiązań każdej strony w procesie załatwiania formalności związanych z eksportem i/lub importem, przepisami prawa oraz cłami i podatkami, jak również dostarczeniem wszelkich wymaganych dokumentów. Istnieje 11 reguł Incoterms określonych przez ICC (oryginalny angielski akronim składa się z trzech liter, np.: FOB) oraz określonej lokalizacji, np.: “FOB Gdynia”

Najczęściej stosowane są formuły Incoterms, opracowane przez Międzynarodową Izbę Handlową. 1 stycznia 2011 roku weszła w życie nowa ich wersja – Incoterms® 2010

W Incoterms® obowiązkiem sprzedającego jest dostarczenie towaru na statek (on board) i to jest miejsce dostawy i podziału ryzyka pomiędzy sprzedającym i kupującym.

Zainteresowane strony kontraktu wybierajac warunki dostawy powinny wziac pod uwage koszty i ryzyko a z drugiej strony korzysci wynikajace z posiadania wlasnej gestii transportowej.

Nalezy wiedziec co reguluja Incoterms® :

  • koszty / fracht / przewozne, odprawa celna, ubezpieczenie, wzajemna pomoc /
  • ryzyko utraty lub uszkodzenia
  • obowiazki / dokumenty, formalnosci /
  • dostawa

w stosunkach pomiedzy sprzedajacym a kupujacym

i czego nie reguluja Incoterms® :

  • przejscia wlasnosci towaru
  • stosunkow ze spedytorem i przewoznikiem
  • stosunkow z ubezpieczycielem
  • warunkow platnosci
  • skutkow naruszenia umowy
  • stosunkow z bankami
  • prawa wlasciwego dla umowy i jurysdykcji

 

incoterms2010a

 

Klasyfikacja formuł INCOTERMS®2010

INCOTERMS®2010 zawierają wykładnię 11 formuł handlowych, podzielonych na dwie kategorie:

1. dla wszystkich środków i gałęzi transportu;

2. dla transportu morskiego i wodnego śródlądowego.

Każda formuła oznaczona jest trzyliterowym skrótem (pierwsze litery ich nazw angielskich).

Formuły uszeregowano w każdej grupie wg. kryterium zwiększających się obowiązków i ryzyk sprzedającego (od EXW do DDP i od FAS do CIF).

 

REGUŁY DLA WSZYSTKICH ŚRODKÓW I GAŁĘZI TRANSPORTU

EXW (insert named place of delivery) Incoterms®2010

EXW (wstawić wymienione z nazwy miejsce dostawy) Incoterms®2010 EX WORKS [Z zakładu] – sprzedający stawia towar do dyspozycji kupującego w punkcie wydania, w którym ryzyko utraty czy uszkodzenie ładunku przechodzi ze sprzedającego na kupującego; sprzedający ma obowiązek dostarczenia faktury handlowej, ale nie ma już obowiązku dostarczenia dokumentu dostawy, np. listu przewozowego; odprawa celna, załadunek towaru na środek transportu i dalej jego organizacja włącznie z załatwieniem formalności eksportowych jest po stronie kupującego.

Jedynym obowiązkiem sprzedającego jest przygotowanie towaru dla kupującego, na terenie jego zakładów, odpowiednio zapakowanego w celu wysyłki na eksport (ogólnie rzecz biorąc, cena obejmuje załadunek towaru na paletę).

Kupujący ponosi odpowiedzialność za wszelkie opłaty i ryzyka związane z wysyłką towaru od momentu wyjazdu z magazynu sprzedającego do przyjazdu do miejsca przeznaczenia. 

Warunek EXW oznacza minimalne zobowiązania dla sprzedającego. Jeżeli jednak strony uzgodnią, że sprzedający ubezpiecza załadunek towaru w miejscu wyjazdu “EXW Załadowane” oraz jest odpowiedzialny za ryzyka i opłaty, muszą określić tę kwestię bardzo jasno w specjalnej klauzuli w kontrakcie sprzedaży (np: EXW  Załadowane w Paryżu, ICC 2010).

Oczekuje się, że sprzedający udzieli kupującemu, na jego żądanie, a także na jego koszt i ryzyko, wszelkiego wsparcia niezbędnego do uzyskania licencji eksportowej, ubezpieczenia, oraz udzieli kupującemu wszelkich potrzebnych informacji, jakie posiada, które pozwolą kupującemu ubezpieczyć eksport towaru z pełnym bezpieczeństwem.

 

FCA (insert named place of delivery) Incoterms®2010

FCA (wstawić wymienione z nazwy miejsce dostawy) Incoterms®2010 FREE CARRIER [Dostarczony do przewoźnika] – sprzedający dostarcza towar w uzgodnionym terminie przewoźnikowi lub innej osobie wyznaczonej przez kupującego: 1. w siedzibie sprzedającego ładując towar na środek transportu; 2. w oznaczonym miejscu wysyłając tam załadowany środek transportu, gdzie jego wyładunek jest już po stronie kupującego; sprzedający dokonuje odprawy celnej eksportowej i załatwia inne formalności eksportowe; w zakresie obowiązków sprzedającego jest ponadto dostarczenie faktury handlowej i dokumentu dostawy; kupujący przejmuje ryzyko utraty i uszkodzenia przesyłki oraz zawiera umowę przewozu od wyznaczonego miejsca dostawy, na nim też ciąży obowiązek uzyskania licencji importowej i załatwienia wszelkich formalności niezbędnych przy imporcie, czy też tranzycie przez inne kraje.

Jeżeli dostawa ma miejsce na terenie sprzedającego, wówczas sprzedający odpowiada za rozładunek odpowiednio zapakowanego towaru na pojazd dostarczony przez kupującego, (określic “FCA teren sprzedającego”). Odprawa celna eksportowa stanowi odpowiedzialność sprzedającego.

Kupujący dokonuje wyboru rodzaju transportu oraz przewoźnika, z którym podpisał kontrakt przewozowy oraz płaci za transport główny. Przeniesienie opłat i ryzyk ma miejsce w momencie, w którym przewoźnik odbiera towar. Strony muszą uzgodnić miejsce przekazania towaru (terminal przewoźnika lub teren sprzedającego). 

W razie potrzeby, Sprzedający musi udzielić kupującemu wszelkiego wsparcia potrzebnego do uzyskania wszystkich dokumentów i informacji dotyczących wymogów bezpieczeństwa eksportu i/lub importu towaru i/lub transportu na miejsce przeznaczenia. Koszty związane z dostarczonymi dokumentami i/lub udzielonym wsparciem będą ponoszone przez kupującego.

Bardziej niż w przypadku innych Incoterms, w przypadku FCA uzgodnione “określone miejsce” musi być precyzyjne i starannie wskazane.  FCA ( Gdynia) nie jest wystarczająco precyzyjnym określeniem, jeżeli siedziba kupującego znajduje się w Gdynia.  Właściwym określeniem będzie FCA (magazyn w Gdynia) lub FCA (magazyn z dużą ilością towaru w tranzycie Gdynia), bądź nawet FCA (dok / terminal  X w porcie Gdynia). 

Jeżeli dostawa ma być zrealizowana do innego miejsca niż na teren sprzedającego, na przykład: przekazanie w terminalu transportowym – ciężarówką, koleją, drogą powietrzną, morską – sprzedający będzie odpowiedzialny za transport towaru do wyznaczonego terminalu, jednak nie będzie odpowiedzialny za rozładunek pojazdu. Rozładunkiem zajmie się strona odpowiedzialna za odbiór towaru w terminalu transportowym. FCA jest warunkiem preferowanym zamiast FOB, jeżeli transport jest przeprowadzany przy użyciu kontenerów lub statku typu ro-ro.

CPT (insert named place of destination) Incoterms®2010

CPT (wstawić wymienione z nazwy miejsce przeznaczenia) Incoterms®2010 CARRIAGE PAID TO [Przewóz opłacony do] – obowiązkiem sprzedającego jest pokrycie kosztów przewozu do miejsca przeznaczenia oraz wszystkich innych, w tym załadunku, a także wyładunku w miejscu przeznaczenia, o ile obciążają one sprzedającego na podstawie umowy o przewóz; jeśli pojawią się dodatkowe koszty i opłaty nie ujęte w opłacie o przewóz, to obciążają one kupującego; sprzedający wykonuje obowiązek dostawy, gdy przekazuje towar przewoźnikowi (jeśli jest ich kilku to domyślnie pierwszemu, pod warunkiem, że umowa nie stanowi inaczej), a nie, gdy dociera on do miejsca przeznaczenia; odprawa celna eksportowa jest po stronie sprzedającego, a importowa kupującego.

Sprzedający kontroluje łańcuch logistyczny. Po zrealizowaniu odprawy celnej eksportowej, wybiera przewoźnika cargo i ponosi opłaty do wyznaczonego miejsca.

Ryzyko uszkodzenia lub straty jest ponoszone przez kupującego od momentu załadunku towaru do pierwszego przewoźnika. Następnie kupujący jest odpowiedzialny za odprawę celną importową oraz wydatki związane z rozładunkiem.

Opłaty związane z rozładunkiem. Ważne jest, aby ustalić, kto jest odpowiedzialny za opłaty związane z rozładunkiem w treści kontraktu. Zwykle to kupujący musi być odpowiedzialny za te opłaty, chyba że są uwzględnione w opłacie transportowej. W takim przypadku ponosi je sprzedający. Sprzedający musi rozstrzygnąć tę kwestię z kupującym w celu uniknięcia sytuacji, w której strona odbierająca odmówi zapłaty, a przewoźnik zwróci się do dostawcy (sprzedającego) z żądaniem zapłaty swojej części płatności za rozładunek, jak również ewentualne opłaty związane z unieruchomieniem pojazdu w trakcie oczekiwania na rozwiązanie problemu.

Na mocy warunku CPT, istnieje przeniesienie ryzyk i opłat w różnych miejscach. Zaleca się, aby zaangażowane strony ustaliły jasno w kontrakcie miejsce dostawy, w którym ryzyko zostaje przeniesione na kupującego oraz określone miejsce, do którego sprzedający jest zobowiązany do realizacji umowy.

Opłaty związane z dokumentami. Informacje i dokumenty związane z bezpieczeństwem, których kupujący potrzebuje w celu eksportu i/lub importu i/lub transportu towaru do miejsca docelowego muszą być dostarczone przez sprzedającego, na żądanie kupującego oraz na jego własny koszt i ryzyko.

CIP (insert named place of destination) Incoterms®2010

CIP (wstawić wymienione z nazwy miejsce przeznaczenia) Incoterms®2010 CARRIAGE AND INSURANCE PAID TO [Przewóz i ubezpieczenie opłacone do] – zakres obowiązków sprzedającego, jak w formule CPT poszerzony o zawarcie umowy ubezpieczenia na dobro kupującego i pokrycie jej kosztu.

Warunek CIP jest identyczny jak CPT, jednak sprzedający musi dodatkowo dostarczyć ubezpieczenie transportowe. Sprzedający realizuje kontrakt transportowy, opłaca koszt wysyłki oraz składkę ubezpieczeniową.

Ryzyko uszkodzenia lub straty jest ponoszone przez kupującego od momentu załadunku towaru do pierwszego przewoźnika. Następnie kupujący jest odpowiedzialny za odprawę celną importową oraz wydatki związane z rozładunkiem.

Zgodnie z warunkami CIP, sprzedający nie jest zobowiązany do ubiegania się o ubezpieczenie, ale o ochronę minimalną. Jeżeli kupujący chciałby dla siebie większej ochrony, w tych okolicznościach, będzie musiał uzyskać zgodę sprzedającego lub wystąpić samodzielnie o dodatkowe ubezpieczenie.

Opłaty związane z dokumentami. Informacje i dokumenty związane z bezpieczeństwem, których kupujący potrzebuje w celu eksportu i/lub importu i/lub transportu towaru do miejsca docelowego muszą być dostarczone przez sprzedającego, na żądanie kupującego oraz na jego własny koszt i ryzyko.

DAT (insert named terminal at port or place of destination) Incoterms®2010

DAT (wstawić wymieniony z nazwy terminal w porcie lub miejscu przeznaczenia) Incoterms®2010 DELIVERED AT TERMINAL [Dostarczony do terminalu] – sprzedający dostarcza i wyładowuje towar w określonym terminalu lub miejscu przeznaczenia; na sprzedającym spoczywa obowiązek odprawy celnej eksportowej i tranzytowej, jeśli miejsce przeznaczenia jest poza krajem nadania; formalności celne importowe załatwia kupujący, ponosząc ich koszt wraz z cłem, podatkiem i innymi opłatami związanymi z importem; ryzyka utraty, czy uszkodzenia towaru przechodzą ze sprzedającego na kupującego w miejscu przeznaczenia.

Sprzedający musi dostarczyć towar, oddać go do dyspozycji kupującego w wyznaczonym terminale w porcie lub miejscu przeznaczenia w określonym dniu bądź ustalonym terminie. Sprzedający musi zrealizować, na koszt własny, kontrakt dotyczący transportu towaru do momentu dostawy do terminalu oraz rozładunku towaru dostarczonych przez przewoźnika transportowego po jego przybyciu. Sprzedający nie ma wobec kupującego obowiązku uzyskania kontraktu ubezpieczeniowego. Tym niemniej, musi dostarczyć kupującemu na własny koszt dokumenty, które umożliwią mu odbiór dostarczonego towaru. Reguła Incoterm DAT zobowiązuje sprzedającego do zajęcia się odprawą celną eksportową. Nie ma jednak obowiązku realizacji odprawy celnej importowej.

Kupujacy musi odebrać towar po ich dostarczeniu i zapłacić cenę ustaloną w kontrakcie sprzedaży. Kupujący musi zażądać od sprzedającego wszelkich informacji związanych z bezpieczeństwem, których będzie potrzebował do eksportu, importu i transportu towaru do miejsca docelowego. Ta reguła Incoterms została stworzona specjalnie na potrzeby transportu kontenerów. Jest ona również stosowana do konwencjonalnego transportu morskiego, kiedy sprzedający chce być odpowiedzialny za ryzyka związane z procesem rozładunku z jednostki pływającej w porcie docelowym. W takim przypadku należy określić dokładne miejsce, w którym towar zostanie dostarczony do dyspozycji (nabrzeże, podnośnik, itd.).

DAP (insert named place of destination) Incoterms®2010

DAP (wstawić wymienione z nazwy miejsce przeznaczenia) Incoterms®2010 DELIVERED AT PLACE [Dostarczony do miejsca] – sprzedający zawiera umowę przewozu do określonego miejsca, ponosząc jej koszt oraz ryzyko utraty, czy uszkodzenia ładunku; wyładunek jest po stronie kupującego; za odprawę celną eksportową oraz tranzytową przez kraje poprzedzające kraj dostawy odpowiada sprzedający; odprawa celna importowa z cłem, podatkami i innymi kosztami towarzyszącymi w ciężar kupującego.

Sprzedający musi dostarczyć towar oraz pozostawić go do dyspozycji kupującego u przewoźnika transportu wewnętrznego, gotowy do rozładunku w wyznaczonym miejscu docelowym. Musi zająć się odprawą celną eksportową; nie jest jednak zobowiązany do realizacji odprawy celnej importowej. Sprzedający musi zrealizować, na koszt własny, kontrakt dotyczący transportu towaru do momentu dostawy do określonego miejsca oraz rozładunku towaru dostarczonego przez przewoźnika transportowego po jego przybyciu. Sprzedający nie ma wobec kupującego obowiązku uzyskania kontraktu ubezpieczeniowego. Tym niemniej, musi dostarczyć kupującemu na własny koszt dokumenty, które umożliwią mu odbiór dostarczonego towaru.

Kupujący musi zapłacić cenę towaru określoną w kontrakcie sprzedaży oraz odebrać towar po jego dostarczeniu.

Kupujący musi zażądać od sprzedającego wszelkich informacji związanych z bezpieczeństwem, których będzie potrzebował do eksportu, importu i transportu towaru do miejsca docelowego. Ta nowa zasada zastępuje wcześniejszą DDU. Zaleca się jej stosowanie tylko w krajach, w których środki transportu do miejsca docelowego znajdują się pod pełną kontrola

DDP (insert named place of destination) Incoterms®2010

DDP (wstawić wymienione z nazwy miejsce przeznaczenia) Incoterms®2010 DELIVERED DUTY PAID [Dostarczone, cło opłacone] – sprzedający dostarcza towar do uzgodnionego miejsca przeznaczenia; na sprzedającym ciąży obowiązek dokonania zarówno odprawy celnej eksportowej, jak i importowej z zapłatą cła i VAT’u włącznie z uzyskaniem wszelkich licencji i urzędowych upoważnień; kupujący ponosi koszt wyładunku towaru w miejscu przeznaczenia, chyba że umowa przewozu stanowi inaczej; ryzyko przechodzi z kupującego na sprzedającego w miejscu przeznaczenia.

W tym przypadku sprzedający jest maksymalnie zobowiązany; jest odpowiedzialny za wszelkie opłaty i ryzyka związane z przeniesieniem do momentu dostarczenia towaru do kupującego. Ponosi również koszty odprawy celnej importowej.

Kupujący odbiera dostawę w wyznaczonym miejscu docelowym i ponosi opłaty związane z rozładunkiem. Kupujący musi zażądać od sprzedającego wszelkich informacji związanych z bezpieczeństwem, których będzie potrzebował do eksportu, importu i transportu towaru do miejsca docelowego.

Opłaty związane z importem towaru. Jeżeli strony chcą wyłączyć z zakresu zobowiązań sprzedającego płatność konkretnych opłat, z powodu importu towaru, należy to jasno określić. Na przykład: “Dostarczone, cło opłacone, VAT niezapłacony (DDP, VAT niezapłacony)”.

 REGUŁY DLA TRANSPORTU MORSKIEGO I WODNEGO ŚRÓDLĄDOWEGO

FAS (insert named port of shipment) Incoterms®2010

FAS (wstawić wymieniony z nazwy port załadunku) Incoterms®2010 FREE ALONGSIDE SHIP [Dostarczony wzdłuż burty statku] – sprzedający dostarcza towar wzdłuż burty statku w oznaczonym porcie załadunku i do tego miejsca ponosi ryzyko, jego obowiązkiem jest odprawa celna eksportowa; kupujący na swój koszt zawiera umowę o przewóz towaru morzem, powiadamiając sprzedającego o nazwie statku, punkcie załadunku i terminie dostawy do portu; odprawa celna importowa jest po stronie kupującego.

Zobowiązania sprzedającego zostają wypełnione w momencie umieszczenia towaru, po odprawie celnej, wzdłuż burty statku w doku lub w miejscu załadunku w wyznaczonym porcie wysyłki.

Od tego momentu kupujący jest odpowiedzialny za wszelkie opłaty i ryzyka związane ze stratami lub szkodami, od momentu dostarczenia towaru wzdłuż burty statku, szczególnie w przypadku opóźnienia terminu wypłynięcia statku, lub zmiany portu zawinięcia. Kupujący wyznacza przewoźnika, odpowiada za zawarcie umowy przewozowej oraz płaci za przesyłkę.

Zobowiązania dotyczące miejsca i czasu. Sprzedający nie dostarcza FAS, jeżeli jednostka pływająca nie znajduje się w doku. Jest to odpowiedzialność miejsca i czasu. 

Sprzedający ponosi opłaty i ryzyko związane z nabywaniem licencji eksportowej lub wszelkich innych urzędowych zezwoleń.  Kupujący jest odpowiedzialny za licencję importową. Kupujący musi dostarczyć sprzedającemu wszelkich informacji dotyczących nazwy jednostki pływającej, miejsca załadunku oraz czasu wybranego na dostawę towaru w uzgodnionym terminie.

W razie potrzeby, Sprzedający musi udzielić kupującemu, w odpowiednim czasie, wszelkiego wsparcia potrzebnego do uzyskania wszystkich dokumentów i informacji dotyczących wymogów bezpieczeństwa eksportu i/lub importu towaru i/lub transportu na miejsce przeznaczenia. Koszty związane z dostarczonymi dokumentami i/lub udzielonym wsparciem będą ponoszone przez kupującego.

FOB (insert named port of shipment) Incoterms®2010

FOB (wstawić wymieniony z nazwy port załadunku) Incoterms®2010 FREE ON BOARD [Dostarczony na statek] – sprzedający dostarcza towar na statek w oznaczonym porcie załadunku i do tego miejsca ponosi ryzyko, jego obowiązkiem jest odprawa celna eksportowa; kupujący na swój koszt zawiera umowę o przewóz towaru morzem, powiadamiając sprzedającego o nazwie statku, punkcie załadunku i terminie dostawy do portu; odprawa celna importowa jest po stronie kupującego.

Sprzedający musi dostarczyć towar do wyznaczonego portu załadunku, na pokład jednostki pływającej wybranej przez kupującego oraz dopełnić wszelkich formalności związanych z odprawą celną eksportową, jeżeli takie występują. 
Na mocy kontraktu rodzaju FOB, sprzedający wypełnia swoje zobowiązania dotyczące dostawy w momencie, gdy towar znajduje się na pokładzie jednostki pływającej w wyznaczonym porcie załadunku, lub w przypadku następującej później sprzedaży, sprzedający również organizuje i dostarcza towar, w celu przetransportowania go do wyznaczonego miejsca docelowego wskazanego w kontrakcie sprzedaży.

Kupujący dokonuje wyboru jednostki pływającej, płaci za przesyłkę morską, ubezpieczenie oraz załatwia formalności po przyjeździe. Jest również odpowiedzialny za wszelkie opłaty i ryzyka strat i szkód, którym może ulec towar od momentu ich dostarczenia.

Odmianami reguły “FOB” są “ROZMIESZCZONE NA ZASADACH FOB” i/lub “ROZMIESZCZONE I UPORZĄDKOWANE NA ZASADACH FOB”. Sprzedający jest odpowiedzialny za całość opłat związanych z towarem w porcie załadunku. Należy jednak określić w kontrakcie, w którym momencie następuje przeniesienie ryzyka.

W razie potrzeby, Sprzedający musi udzielić kupującemu, w odpowiednim czasie, niezbędnego wsparcia potrzebnego do uzyskania wszystkich dokumentów i informacji dotyczących wymogów bezpieczeństwa eksportu i/lub importu towaru i/lub transportu na miejsce przeznaczenia. Koszty związane z dostarczonymi dokumentami i/lub udzielonym wsparciem będą ponoszone przez kupującego.

FOB amerykański jest nieco inny. W Stanach Zjednoczonych, warunek Incoterms FOB (Franco Statek) nie odnosi się do przesyłki statkiem ani do portu, ale do miejsca docelowego w Stanach Zjednoczonych, na granicy. W Stanach Zjednoczonych występują cztery główne rodzaje FOB.

  • FOB/Punkt wyjazdu: Kupujący płaci za wszystko;
  • FOB/Granica: Producent ponosi opłaty do granicy, z wyłączeniem kosztów odprawy celnej towaru;
  • FOB/Punkt sprzedaży: Towar dociera do wyznaczonego miasta w Stanach Zjednoczonych. Wówczas to dostawca pokrywa koszty odprawy celnej. Wybrany dowolnie port musi zawsze być oznaczony, ogólnie, jako miasto;
  • FOB/Odprawa celna w miejscu docelowym: W tym przypadku producent zajmuje się wszystkim, bez współpracy ze strony kupującego. Określa się to również mianem DDP/Dostarczone, cło opłacone. Większość sprzedaży na teren Stanów Zjednoczonych odbywa się na tej podstawie.

CFR (insert named port of destination) Incoterms®2010

CFR (wstawić wymieniony z nazwy port przeznaczenia) Incoterms®2010 COST AND FREIGHT [Koszt i fracht] – sprzedający dostarcza towar na statek w porcie załadunku, na swój koszt zawiera umowę przewozu do określonego portu przeznaczenia i dokonuje odprawy celnej eksportowej; ryzyko uszkodzenia, czy utraty ładunku przechodzi ze sprzedającego na kupującego po załadowaniu towaru na statek; kupujący ponosi koszty wyładunku w porcie przeznaczenia i odprawy celnej importowej.

Sprzedający dokonuje wyboru transportu, odpowiada za kontrakty oraz płaci za przesyłkę do określonego portu przeznaczenia; bez rozładunku towaru. Załadunek towaru po odprawie celnej na jednostkę pływającą, jak również formalności związane z przesyłką, stanowią jego obowiązek. Jednak transfer ryzyka jest taki sam jak w przypadku FOB.

Kupujący ponosi odpowiedzialność za ryzyko związane z transportem od momentu dostarczenia towaru wzdłuż burty statku w porcie załadunku; przyjmuje przewoźnika i przejmuje towar dostarczony do wyznaczonego portu docelowego.

Opłaty związane z dokumentami. Sprzedający musi na własny koszt dostarczyć kupującemu standardowy dokument transportowy do użytku do momentu dotarcia towaru do wyznaczonego miejsca docelowego, biorąc odpowiedzialność za towar wynikający z kontraktu, które służą mu jako gwarancja (np. roszczenia dotyczące towaru do przewoźnika, sprzedaż towaru będącego w tranzycie, itd.). Musi również udzielić wszelkich informacji wymaganych w celu przedsięwzięcia odpowiednich środków do odbioru towaru.
Informacje i dokumenty związane z bezpieczeństwem, których kupujący potrzebuje w celu eksportu i/lub importu i/lub transportu towaru do miejsca docelowego muszą być dostarczone przez sprzedającego, na żądanie kupującego oraz na jego własny koszt i ryzyko.

CIF (insert named port of destination) Incoterms®2010

CIF (wstawić wymieniony z nazwy port przeznaczenia) Incoterms®2010 COST, INSURANCE AND FREIGHT [Koszt, ubezpieczenie i fracht] – sprzedający dostarcza towar na statek w porcie załadunku, na swój koszt zawiera umowę przewozu do określonego portu przeznaczenia i dokonuje odprawy celnej eksportowej; sprzedający wykupuje polisę ubezpieczeniową na dobro kupującego i ma obowiązek przekazania mu dowodu zawarcia umowy ubezpieczenia; ryzyko uszkodzenia, czy utraty ładunku przechodzi ze sprzedającego na kupującego po załadowaniu towaru na statek; kupujący ponosi koszty wyładunku w porcie przeznaczenia i odprawy celnej importowej.

Sprzedający to warunek identyczny jak CFR, jednak z dodatkowym zobowiązaniem sprzedającego do dostarczenia ubezpieczenia morskiego od ryzyka utraty lub uszkodzenia towaru. Sprzedający opłaca składkę ubezpieczeniową. Ubezpieczenie należy zrealizować według klauzul “gwarancji minimum” określonych przez wydziały Instytutu Ubezpieczycieli Londyńskich, lub innych podobnych klauzul. Ubezpieczenie musi pokrywać minimalną przewidywaną cenę kontraktu plus dodatkową opłatę w wysokości 10 % oraz być w tej samej walucie, która została określona w kontrakcie. Jest to ubezpieczenie typu FPA (z wyłączeniem awarii poszczególnej) na 110% swojej wartości. Możliwe jest dodanie dopłaty w wysokości 20% bez uzasadnienia. W uzasadnionym przypadku firma ubezpieczeniowa może wyrazić zgodę na większą dopłatę. Dopłata wykraczająca ponad wartość służy do pokrycia wydatków, które mogą wynikać z uszkodzenia (koszt złożenia i dochodzenia sprawy, korespondencji, itd.) oraz strat finansowych (odsetek) za okres pomiędzy momentem poniesienia straty oraz wypłatą odszkodowania przez firmę ubezpieczeniową. Sprzedający opłaca składkę za to ubezpieczenie.

Kupujący ponosi odpowiedzialność za koszt i ryzyko związane z transportem od momentu dostawy towaru wzdłuż burty statku w porcie załadunku. Odbiera i przejmuje towar od przewoźnika w określonym porcie docelowym.
Kupujący cenią tę regułę Incoterms, ponieważ dzięki niej są zwolnieni z formalności logistycznych.

Informacje i dokumenty związane z bezpieczeństwem, których kupujący potrzebuje w celu eksportu i/lub importu i/lub transportu towaru do miejsca docelowego muszą być dostarczone przez sprzedającego, na żądanie kupującego oraz na jego własny koszt i ryzyko.

 

W ramach transportu morskiego najczęściej stosowanymi przez strony kontraktu są formuły: EXW, FOB, FAS oraz CFR, CIF

Czarter

W praktyce spedycji portowo-morskiej najczęściej zawierane są umowy czarterowe na podróż.

W przypadku formuł FCA i FOB czarter jest po stronie kupującego, a w formułach CFR i CIF sprzedającego.

Żeglugowcy używają następujących skrótów określających zakres stawki frachtowej, którą należy powiązać z odpowiednią formułą Incoterms:

  • LILO – liner in/liner out – stawka frachtowa zawiera za i wyładunek, tzw. pełne warunki liniowe;
  • LIFO – liner in/free out – stawka frachtowa zawiera koszty załadunku;
  • FILO – free in/liner out – stawka frachtowa zawiera koszty wyładunku;
  • FIFO – free in/free out – stawka frachtowa nie zawiera ani załadunku, ani wyładunku, tzw. czysty fracht.

Gestia transportowa

Gestia transportowa to zbiór praw i obowiązków związanych z prawem do organizowania transportu towaru, realizacji transportu oraz ponoszeniem kosztów z nim związanych. To prawo jednej ze stron kontraktu do organizacji transportu towaru, podziału kosztów, ryzyka i odpowiedzialności za ubezpieczenie towaru i odpowiedzialności za odprawę celną wywozową i wwozową  wg. reguł Incoterms.

Gestia transportowa moze miec rozny zasieg. Posiadanie gesti transportowej oznacza przy sprzedazy eksportowej sprzedaz towaru z oplaceniem kosztow transportu mozliwie jak najdalej, a w imporcie zakup towaru najblizej miejsca produkcji lub wysylki.

W większości krajów przedsiębiorcy bronią własnej gestii transportowej, tym samym wspierają lokalnych przewoźników. Największą zaletą stosowania gestii transportowej jest bezpośredni wpływ podmiotu odpowiedzialnego za transport na przebieg procesu transportowego. W praktyce oznacza to możliwość kontroli rodzaju i terminu przewozu.

Dzięki posiadaniu gestii transportowej strona kontraktu może podejmować decyzje w zakresie sposobu i warunków przewozu, osiągając dzięki temu korzyści, takie jak:

  • uzyskanie oszczędności dzięki zorganizowaniu transportu po cenie niższej niż kwota odpowiadająca kosztom transportu wkalkulowanym w cenę towaru;
  • możliwość ustalenia wielkości i częstotliwości dostaw;
  • możliwość wykorzystania własnych środków transportu;
  • uzyskanie korzystnych warunków przewozu (np. rabatów) w przypadku stałej współpracy z fimą transportową lub spedycyjną;
  • możliwość utworzenia przesyłki zbiorowej.

Należy jednakże pamiętać o tym, że z gestią transportową wiąże się również ryzyko, wynikające np.:

  • ze wzrostu cen usług transportowych;
  • z braku możliwości zrealizowania przewozu np. ze względu na słabą dostępność specjalistycznych środków przewozu lub zbyt duże wymiary przesyłki;
  • z niewywiązania się z kontraktu ze względu na opóźnienie spowodowane np. kongestią lub długim czasem oczekiwania na przejściu granicznym.

Gestia transportowa zastrzegająca prawo i obowiązek zorganizowania transportu w jego zasadniczej części (np. transportu morskiego) dzieli formuły Incoterms na dwie grupy:

  1. EXW, FCA, FAS, FOB – gestia transportowa kupującego
  2. CPT, CIP, CFR, CIF, DAT, DAP, DDP – gestia transportowa sprzedającego

 

incoterms

Legenda:

1. * Incoterms ® 2010 nie odnoszą się do zobowiązań stron w tym zakresie , a zatem strony powinny zawrzec porozumienie w umowie sprzedaży.

2. ** Sprzedawcy FCA w Facility – Kupujący płaci frachtu śródlądowego; inne kwalifikatory FCA. Sprzedawca organizuje i ładuje wstępnie karetki przewoźnika i opłaca frachtu śródlądowego do “F” miejsca dostawy.

3. *** Incoterms ® 2010 nie zobowiązuje kupującego ani sprzedającym, aby ubezpieczyć towar, dlatego kwestia ta jest rozwiazana w umowie sprzedaży.Wystepuje przy warunkach CIP lub CIF.

4. **** Opłaty pokrywane przez Kupującego lub Sprzedającego, w zależności od umowy przewozu.

5. ***** Koszty poniesione przez Sprzedającego, zgodnie z konosamentem zaladunkowym lub stawki door to door lub dostawy do drzwi Kupującego.

6.****** Dla przesyłek transportowanych przez terminale , terminal przyjmuje się jako granice.

Dokument jest prezentowany wyłacznie w celach informacyjnych i celach poglądowych.

Użytkownicy powinni odwoływać się do wskazówek INCOTERMS ® 2010 udostępnionych przez Międzynarodową Izbę Handlową dostepne na stronie www.iccbooks.com

INCOTERMS® jest znakiem zastrzezonym przez INTERNATIONAL CHAMBER OF COMMERCE / Miedzynarodowa Izba Handlowa /.